ขายของแปลกเดินหายาก ๆ นำมาประชาสัมพันธ์เพื่อขายบนโลกออนไลน์ดีกว่า

แม้จะมีหัวข้อไว้แบบนี้ หากว่ามันแปลกและหายากจริง ๆ ไม่ใช่ว่ามันจะกลายเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่ทำธุรกิจออนไลน์เองก็จะหายากไปด้วยหรอกเหรอ แต่เอาเถอะ เมื่อมีผู้รู้ให้คำแนะนำมาเช่นนี้ ผู้เขียนในฐานะที่สนใจธุรกิจออนไลน์ต้องลองเอามาคิดวิเคราะห์ดูเหมือนกันแหละ ว่ามันมีสินค้าอะไรและเราจะหามาขายได้อย่างไร แต่เมื่อมองไปยังผู้คนรู้จักรอบตัวก็พบว่าของแปลก ของหายากนั้นมันก็มีให้เห็นเสมอ ๆ  อย่างเช่นก่อนหน้านี้ ก็ไอโฟน 5ไงล่ะ นี่ก็ไม่มีขายแถวบ้าน เพื่อนผู้เขียนต้องออนไลน์ไปสั่งจองเอาแม้จะไม่ใช่ของแปลกก็เถอะ  ล่าสุดนี้เฟอร์บี้นั่นก็ด้วย หายากเหมือนกันต้องสั่งจองกันจนมีเหตุให้ฟ้องร้องเป็นเรื่องเป็นราวมาแล้ว หรือที่เจอกับตัวเองคือเมื่อลูกค้าอยากให้ผู้เขียนหาหนังสือให้ แน่นอนค่ะ ว่าเป็นหนังสือหายาก ตีพิมพ์เมื่อนานมาแล้ว รายชื่อหนังสือยาวเหยียดเป็นหางว่าว ผู้เขียนก็หาให้ได้บ้างเป็นบางเล่มเท่านั้นเอง

และหากจะบอกเล่าในฐานะลูกค้า ผู้เขียนก็มีสินค้าที่อยากได้ แล้วยังไม่เคยได้กับเขาเหมือนกัน นั่นคือน้ำหอมยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งมีกลิ่นแห่งความหลังที่ทำให้ผู้เขียนประทับใจ รู้มาแค่ว่าเขาเลิกผลิตไปแล้ว แต่ผู้เขียนก็ยังเข้าข้างตัวเองว่าเพราะเราไม่มีโอกาสไปค้นหาดูต่างหากว่ามีขายที่ไหนบ้าง เชื่อว่าน่าจะยังมีวางขายอยู่ที่ไหนซักแห่ง ซักวันคงได้ซื้อมาไว้ใช้แน่นอนค่ะ แล้วยังมีพวกสินค้าจากต่างประเทศอย่างเสื้อผ้าแฟชั่นจากเกาหลี ที่ต้องอาศัยการสั่งจองจากลูกค้าถึงจะสั่งเข้ามา นี่ก็จัดว่าเป็นของหายากตามท้องตลาดน่าทีน่านำมาทำธุรกิจออนไลน์ได้เช่นกัน แต่ที่เคย ๆ ได้ยินมาบ้างคือ สินค้าเสื้อผ้าแฟชั่นเหล่านี้ อาจจะไม่ได้มาจากเกาหลีจริง แต่อาศัยการสั่งตัดเย็บจากคนไทยด้วยกันนี่แหละค่ะ แต่บอกว่ามาจากเกาหลี เพราะทำให้ขายดี ส่วนรูปแบบนั้นก็แค่ตัดเย็บให้ได้ตามแฟชั่น ตัวอย่างก็ไม่ยาก ดูภาพเอาจากเว็บไซต์ช่างตัดเสื้อฝีมือดี ๆ เขาตัดได้อยู่แล้วค่ะ ในความคิดของผู้เขียน ก็ไม่อะไรกับเรื่องแบบนี้นะคะ เพราะว่าขอให้ตัดออกมาดูดี ตามแบบที่เราชอบ เราถูกใจก็ดีทั้งนั้น อย่างน้อย ๆ ก็ยังมีคำว่า “หายาก” อยู่ เหตุเพราะไม่มีขายตามท้องตลาด เพราะต้องสั่งตัดไง. อ่านเพิ่มเติม →

ด้วยความที่ธุรกิจออนไลน์นั้นให้ความสะดวกหลายอย่าง เช่นหากเป็นธุรกิจที่ไม่ใหญ่โต คุณสามารถทำอยู่กับบ้านได้ มีเวลาอยู่กับครอบครัวไม่ต้องเช่าที่ราคาสูง ๆ หรือต้องอยู่ในแหล่งชุมชน  สินค้าบางอย่างไม่จำเป็นต้องสต็อกสินค้าด้วยหรือมีโกดังให้ยุ่งยาก บางคนทำงานประจำ ก็ยังสามารถทำงานออนไลน์คู่กันได้ด้วย มันก็มีทั้งข้อดีข้อเสียละนะ เพราะธุรกิจออนไลน์บางอย่างก็ทำให้เราไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แทนที่จะมองเป็นเรื่องดี น่าเข้าไปใช้บริการ ก็กลับต้องรีบหนีออกจากเว็บแทบไม่ทันยามเมื่อหาข้อมูล หรือต้องการซื้ออะไรซักอย่างแล้วSearch ไปเจอเข้า

ยกตัวอย่างเว็บที่ทำเป็นธุรกิจออนไลน์ขายของโน่นนี่ เมื่อขายของแล้ว ยังมีโฆษณาติดหารายได้อีกแน่ะ ถ้าติดไว้แต่พองามก็คงไม่บ่นหรอกค่ะ แต่เว็บไซต์บางแห่งติดให้รกไปหมด เข้าใจนะว่าเงินทองนั้นของหายาก มีวิธีไหนเรียกลูกค้าให้บังเอิญคลิกโฆษณาก็ทำหมด ทำให้เว็บไซต์ไร้ความสวยงาม มีแต่รกกับรก อยากจะบอกจริง ๆ ว่า เอาแต่พองามได้ไหม บางแห่งมีทั้งบทความและข้อมูลอะไรก็อ่านไม่รู้เรื่อง มีแต่โฆษณาเต็มหน้าเว็บ และบางแห่งหนักกว่าอีกคือมีภาพโฆษณาวาบหวิว โป๊ เปลือยเกลื่อนไปหมด นี่ถ้าเด็ก ๆ Search มาเจอจะดีเหรอ แต่ก็อย่างว่าล่ะค่ะ ใครมีลูกหลานก็คงต้องสอนกันเหนื่อยหน่อย เพื่อนบางคนก็แย้งมาว่า โลกอินเตอร์เน็ต ก็เหมือนโลกเราจริง ๆ แหละนะ ที่มีทั้งด้านมืดด้านสว่าง มีสถานที่ ตรอกซอกซอยที่ไม่น่าไว้ใจ ไม่ควรเข้าไปข้องแวะด้วย คนทำธุรกิจออนไลน์ก็สามารถนำสินค้าด้อยคุณภาพมาขายหลอกลวงผู้บริโภคเหมือน ๆ กับในโลกความเป็นจริงนั่นแหละ เราต้องระมัดระวัง ดูดี ๆ และหลีกเลี่ยงเอาเอง

บางครั้งผู้เขียนก็สงสัยนะคะว่า ความต้องการเงินมันมีมากขนาดที่ทำให้เราหลงลืมหรือทอดทิ้งความเหมาะสมไปเสียหมด หรือจริง ๆ แล้วไม่ใช่เพราะเงิน แต่เป็นเพราะคนนั่นเอง คนที่ไม่เคยรู้ ว่ามีคำ “ความเหมาะสม” หรือคำว่า “ควร” และ “ไม่ควร” มีอยู่ในโลกใบนี้ด้วย.

ในโลกธุรกิจออนไลน์  งานเขียนบทความ ก็เป็นอีกงานที่น่าสนใจไม่น้อยหน้างานไหน ๆเลยเชียว ผู้เขียนเองก็มีเรื่องมาเล่าอีกแล้วละ ในฐานะที่ออนไลน์อยู่ทุกวัน ขยันทำงาน หาข้อมูลตัวเป็นเกลียว รักการอ่านและการเขียนเป็นอย่างยิ่ง บล็อกตัวเองยังเขียนอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นงานรับจ้างเขียนบทความก็เป็นงานที่ผู้เขียนเองมีหรือจะไม่พลาดลงร่วมสมัครกับเขาด้วย งานนี้จะว่าง่ายก็ง่ายค่ะ จะว่ายากก็ใช่ เมื่อถึงเวลารับงานเข้าจริง ๆ บางทีก็เขียนไม่ออกเหมือนกัน ด้วยหัวข้อที่ถูกระบุมาให้เขียนนั้น มันซ้ำไปซ้ำมา ก็อปปี้กันไปมาซะจนล้นอินเตอร์เน็ตไปหมด และส่วนใหญ่ผู้ว่าจ้างให้เขียนบทความจึงมีเงื่อนไขที่คล้าย ๆ กัน คืออย่าซ้ำกับใครเขานะจ๊ะนั่นก็นับว่าเป็นเงื่อนที่ดี

ดียังไงหรือ เพราะพอถึงเวลาที่ตัวเราต้องการข้อมูลเข้าบ้าง ค้นหาไปสิ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเจอบทความซ้ำแน่นอน และเรายังไม่แน่ใจอีกว่า ข้อมูลที่เราอ่านนั้นน่าเชื่อถือได้แค่ไหน แถมยังมีโฆษณามากมายให้เผลอคลิกเข้าไปอีกด้วย และนั่นอาจเป็นจุดประสงค์หลักที่เว็บไซต์นั้น ๆ ต้องการจ้างให้เราเขียนบทความให้ พูดง่าย ๆ คือแต่ละเว็บไซต์ต้องหมั่นหาบทความอัพเดทเพื่อเป็นที่ดึงดูดให้นักท่องเว็บอย่างเรา ๆ ท่าน ๆ เข้าไปหาข้อมูล จะได้ข้อมูล หรือไม่ได้ข้อมูลอย่างน้อยก็ควรมีสาระให้รับรู้และเข้าใจได้บ้าง หรือเป็นแรงบันดาลใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี

มาสรุปกันดีกว่าค่ะ ว่างานเขียนบทความกับธุรกิจออนไลน์นั้น สามารถสร้างรายได้พิเศษให้นักอยากเขียนได้ แต่นักเขียนต้องมีข้อมูลพอสมควร ซึ่งต้องเป็นคนขยันอ่านอยู่ซักหน่อย และสามารถเขียนออกมาแล้วเข้าใจง่าย ไม่ซ้ำใคร ผู้เขียนเองก็มีรายได้จากงานเขียนบทความอยู่เรื่อย ๆ แม้ไม่ได้มากมายมหาศาล แต่ก็ช่วยได้บ้าง สิ่งที่ได้รับไม่ใช่แค่ตัวเงินเท่านั้นแต่ยังเป็นความรู้ที่เราหามาเพื่อเขียนและที่สำคัญคือได้มีทักษะการเขียนภาษาไทยเพิ่มขึ้นด้วย อันนี้น่าสนับสนุนจริง ๆ ค่ะ ใครที่รักชอบการเขียน คันไม้คันมือ และอยากมีรายได้ ค้นหาเลยค่ะ รับรองว่ามีงานแน่นอน.

ธุรกิจออนไลน์กับการถ่ายภาพ

บทความก่อนหน้านี้ผู้เขียนเล่าถึงการวาดภาพและธุรกิจออนไลน์ไปแล้ว บทความนี้มาว่ากันถึงเรื่องถ่ายภาพเพื่อขายกันค่ะ ผู้เขียนจะขอบอกเล่าประสบการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นซึ่งไม่รู้ว่าจะเกิดประโยชน์กับคุณผู้อ่านบ้างหรือเปล่า แต่ก็เอาน่า…ขอเขียนถึงหน่อยแล้วกัน ซึ่งจะว่าไปแล้ว เมื่อเพื่อนเรายังหวังรายได้จากการขายภาพวาดออนไลน์ แล้วทำไมผู้เขียนจะหวังจากการถ่ายภาพบ้างไม่ได้ล่ะ จริงไหม

ในตอนนั้นด้วยความรู้อันน้อยนิด ทำให้ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วการขายภาพถ่ายออนไลน์นั้นเขาทำกันอย่างไร เรามองตัวเองก็มองว่าภาพที่เราถ่ายมันก็เข้าท่า สวยงาม แต่จะให้เชื่อทั้งหมดนั้นไม่เอาดีกว่า เพราะฉะนั้นการหาข้อมูลก่อนจึงเป็นเรื่องที่สมควรทำ และจากนั้นผู้เขียนก็ไปขลุกกับเว็บไซต์ถ่ายภาพ ขายภาพ ทำให้เข้าใจได้ว่าอันดับแรกคือภาพของเรานั้นด้อยคุณภาพเนื่องจากกล้องที่แสนจะราคาถูก (แต่สำหรับผู้เขียนมันแพงแล้วนะ 555)  เพราะอย่างนั้นเราคงต้องเปลี่ยนกล้องใหม่ให้ได้คุณภาพอย่างที่ช่างกล้องเมพ ๆ เขามีกันหรือไม่… ผู้เขียนก็ห้ามตัวเองไว้ว่ายังก่อน ประกอบกับไปเจอภาพถ่ายที่สวยจนตะลึง แต่ยังโดนทางเวบรับขายภาพถ่ายปฏิเสธไม่รับก็ทำให้ผู้เขียนจิตตกไปไม่น้อย โลกธุรกิจออนไลน์กับการขายภาพถ่ายของผู้เขียนจึงจบลงตรงที่  “เอาไว้ก่อนแล้วกัน”

เพราะแม้ตัวผู้เขียนจะรักการถ่ายภาพ แต่ก็ยังไม่แน่ใจตัวเองว่าหากซื้อกล้องราคาแพง ๆ มีคุณภาพดี ๆ มาแล้วผู้เขียน จะสามารถถ่ายภาพให้ออกมาดูดีได้ตามที่เงื่อนไขของเว็บไซต์รับขายภาพต้องการ ในเมื่อยังไม่แน่ใจก็ยังไม่ทำมันล่ะ ท่านผู้อ่านอาจจะคิดว่าถอดใจง่ายจัง เหตุใดไม่สู้เลยล่ะ ต้องขอชี้แจงว่า เรื่องบางเรื่องมีแต่เราเท่านั้นที่จะรู้ว่าควรทำหรือควรหยุด แต่ก็อยากฝากบอกเอาไว้ว่า หากคนที่รักชอบและมุ่งมั่นที่จะเอาดีทางนี้จริง มีโอกาสก็หาข้อมูลไว้เสมอ ๆ ว่าแล้วผู้เขียนก็มองหาธุรกิจออนไลน์เพื่อทำรายได้อย่างอื่นต่อไป หากมีงานไหนเข้าตา หรือพอจะสร้างรายได้ และถึงแม้จะเป็นเหมือนกรณีการขายภาพถ่ายออนไลน์ของตัวเอง ผู้เขียนก็จะนำมาบอกเล่าสู่กันฟังค่ะ^^.